Links Bouchra met deelneemster Fatima aan de rechterkant.
Fatima (nu 88 jaar) heeft een veelbewogen leven achter de rug. Met zichtbaar plezier neemt zij deel aan de cultureel sensitieve dagopvang van Stichting Het Werkt, een van de tien moederorganisaties van Siem. Dat avontuur begon een paar jaar geleden met een toevallige ontmoeting in de Mediamarkt. Terwijl ze witgoed uitzocht voor haar nieuwe woning, merkte begeleidster Bouchra dat Fatima hulp nodig had. Ze sprak haar in het Marokkaans aan en hielp haar vriendelijk op weg.
Enkele maanden later kreeg Bouchra een nieuwe cliënt. Tot haar verrassing bleek dat dezelfde mevrouw te zijn. De klik was er meteen. Toen Bouchra even later een nieuwe cultureel sensitieve dagopvang opzette in opdracht van Siem, was Fatima één van de eerste én meest trouwe deelnemers.
Sociaal isolement
Fatima trouwde op haar veertiende en kwam in 1972 naar Nederland, als echtgenote van een gastarbeider. Hoewel ze in Marokko familie om zich heen had, veranderde haar dagelijks leven nauwelijks. “Daar zat ik binnen, hier ook,” vertelt ze. Ze kreeg geen kinderen en zorgde vooral voor het huishouden en koken. Het isolement deed haar geen goed en ze voelde zich vaak ziek. Op advies van haar huisarts besloot ze twaalf jaar later toch te gaan werken. Ze vond een baan in een wasserij, waar het geen probleem was dat ze de Nederlandse taal niet sprak. Een lange loopbaan was haar echter niet gegund: ze raakte arbeidsongeschikt en kwam opnieuw thuis te zitten.
Relatie met haar familie
Toen haar man overleed, ze was inmiddels 75 jaar, besloot ze terug te keren naar haar familie in Marokko. “Omdat we hen altijd geld en cadeaus hadden gestuurd, dacht ik dat ze er voor me zouden zijn. Maar dat viel erg tegen. Er was weinig interesse en de sfeer was niet goed.”
Meer gezondheidsproblemen
Toen haar gezondheid verder achteruitging, wilde ze terug naar Nederland. Door coronamaatregelen moest dat meerdere keren worden uitgesteld, maar uiteindelijk lukte het een paar jaar geleden. Met hulp van een oude vriend van haar man en verschillende instanties kon ze in Tilburg een nieuwe start maken. “Van dat besluit heb ik absoluut geen spijt. De hulp en zorg die je hier krijgt is veel beter.”
Eenzaamheid
Wat wel zwaar bleef, was de eenzaamheid. Door de taalbarrière is contact met buren lastig en haar familie in Marokko laat weinig van zich horen. “Eigenlijk heb ik alleen een beetje contact met familie van mijn overleden man in Rotterdam,” zegt ze.
Hoogtepunt van de week
De cultureel sensitieve dagopvang is daarom een echte uitkomst. Iedere week leeft ze ernaar toe. Ze kan er praten met vrouwen die haar taal spreken en voelt zich er thuis. “Wat ik het fijnst vind? Gewoon samen ontbijten. Dat verbindt. En het wandelen, kletsen en samen boodschappen doen. Maar vooral: hier zijn, onder de mensen. Dat doet me zó goed. Ik wil geen dag missen!”
Hoe ze de begeleiding ervaart? Daarover hoeft ze niet lang na te denken. Ontroerd kijkt ze naar Bouchra, die zoveel verschil voor haar heeft gemaakt, en ze wijst haar haar hart. “Die betekent alles voor me!”
Fatima’s verhaal benadrukt hoe belangrijk het is om gezien en gehoord te worden, ongeacht leeftijd, achtergrond of taal. En precies dat vindt ze hier, elke keer weer.